CukiereCek

   Okazało się że nie spełniam własnej definicji szczęścia, ale szczęście czasem mnie dopada, na chwilkę i robi mi się słodko i błogo. CukiereCek przybył do mnie całkiem niedawno, a wyszedł spod zdolnych dłoni ThimbleLady (klik). Zorganizowała ona nietypowy konkurs urodzinowy, w którym należało podać własną definicję szczęścia, a nagrodą były filcowe twory różnej maści, które sama stworzyła. Stali bywalcy mojego bloga wiedzą, że jeżeli chodzi o szczęście to jestem jak kret i kompletnie nie posiadam umiejętności jego dostrzegania, ale mam w swoim życiu coś ,co bezsprzecznie tym szczęściem jest i jest to mój mały synek. Wygadany, energiczny, mały cherubinek, który iskrzy od nadmiaru dobrej energii. To on pojawił się w mojej definicji szczęścia i to dzięki niemu dotarł do nas ten broszkowy lodzik z wisienką. Kiedy odebraliśmy paczkę mój Myszorek był chory i bardzo ucieszył go ten kolorowy gadżet, który odrazu wylądował na jego bluzeczce. 

   Kiedy człowiek jest ponurakiem, to  takie wydarzenia jak nagroda w konkursie ,w którym wzięło się udział, odbiera się z podwójną radością. Moje niedowierzanie potęguje potem pozytywne emocje. Już na zawsze ta mała, filcowa broszka będzie mi poprawiać humor, przypominać o tym że czasem coś może mnie pozytywnie zaskoczyć, że szczęście przemawia nawet do ślepców, że smutek można rozwiać niekoniecznie na całe życie, ale chociaż na chwilę, a tych chwil może być tyle ile nam się zachce.

   Więc, rozwiewam się z czarnych chmur i robię się różowa jak guma balonowa, która potem sobie frunie w niebieskie przestworza i łapie promyki do groszkowej walizki...

***

Starocie

     Chciałam się podzielić z tymi, którzy mnie czytują, że na łamy mego bloga dotarł sarkastyczny anonim. Dla mnie to pierwszy raz, ale przyjęłam, przeżyłam i znowu jestem, jak na złość znowu do bólu komiczna, z koronkowym kołnierzem, z wielkimi łydkami w prążkowanych skarpetach i starych butach!!!!Mój styl, to moje starocie, nic nie poradzę. Zawsze byłam bardziej dziwna, niż piękna i modna. Bardziej cieszy mnie to jak piszecie, że podoba Wam się mój tekst niż zdjęcia, bo co się oszukiwać, lata biegną, z modą i figurą jestem w plecy, a mój fotograf lepiej gra na gitarze niż robi zdjęcia. Mam tylko moje stare szafy pełne starych koronek, starych torebek, sukienek po babciach i mamach, żakietów w stylu retro, pseudo wiktoriańskich butów , swetrów z lat 80-tych i tworów własnej fantazji. To mnie kręci i nie z powodów finansowych, bo nie wszystkie starocie są po 1 zł. Zamiast malować barwne pejzaże robię funeralne obiekty, które straszą, dlatego nikt ich nie kupuje, ale też nie w takim celu je robię. Tak samo jak nie ubieram się po to, żeby zadowolić innych, o co zawsze toczyłam batalię z moją babcią. Dzisiaj byłaby zachwycona, że czasami noszę sukienki i nie zakładam do nich glanów. Więc, kolejny raz przedstawiam mój zestaw, a za jakiś czas będzie następny i następny, chyba że mi życia zabraknie… ale ciuchów raczej nigdy…

***

A oto moja mroczna pani sukienka, zakupiona niedawno, szukana od lat, bo ja nieumiejętna jestem w kupowaniu za granicą, więc musiałam szukać inaczej. Nie wiem kiedy się wystroję, więc już dzisiaj chcę się pochwalić, bo mnie radość rozpiera z powodu obecności tej potworzycy w mojej szafie...

***

Worek szczęścia

    Jeszcze nie zdecydowałam co ze mną będzie...Narazie się snuję, to tu to tam...Mam mały woreczek na skarby i wrzucam sobie do niego rozćwierkane stadko wróbli i sikorek na ogrodzie, które zaakceptowały mój karmik, wielkie, gorące słońce, które zagląda przez okno i rzuca bliki na ścianę pokoju, słowa "kocham cię", które wypowiada mój synek, jego rączkę na moim policzku. Wrzucam sobie brudny pędzel z farby, nie ważne co nim malowałam, smak chłodnika, chociaż już zimno w domu, piernikowo-czekoladowy aromat kawy w chwili nicnierobienia, skończoną książkę, ciepłe stopy męża i ramię, które niestrudzenie od lat grzeją mnie co wieczór. Wrzucam sobie małe wyprawy, takie jak dzisiaj, kiedy mogłam się wyrwać z domu i jadąc samochodem podziwiać stary kamień ułożony w fantazyjne elewacje domów, kościołów, kamienic, kapliczek, monotonne krople deszczu atakujące napierającą w przestrzeń drogi szybę, zjawiskowych ludzi uchwyconych w locie, wystawy sklepowe, które nie są ciekawe, straszące pomniki, cebulki zapiekane w cieście, ażurowe zazdrostki, pięknego kelnera i kilka słów, które niosą nadzieję. Wrzucam jeden z najpiękniejszych zachodów słońca jaki namalował świat, właśnie dzisiaj...i spokój jaki czuję, kiedy nic złego się nie dzieje, kiedy niczego nie muszę pamiętać, kiedy nie muszę się niczego bać...Jak pęknie mi kręgosłup od dźwigania tego worka, który będzie się rozciągał w miarę upływu czasu, na co liczę, to poczuję że jestem szczęśliwa...

***

nogi w kąpieli - fragment szkicownika

***

Krótka bajeczka

     Uciekam sobie w moje bajki, kolorowe pantofelki i falbanki. Nie gonię świata i  pięknych ideałów. Siedzę w domu, co świeci jak słońce. Po ogrodzie tańcują wróżki, a kwiaty malują motyle. Śpiewają ptaki a chmury są z waty cukrowej. Na stole w szachownicę z szydełka dojrzewają owoce. Gonię, gonię, gonię, a potem zatrzymuję się jak kadr z filmu i serce zamieniam w mikroskop. Te miliardy szczegółów zaczynają we mnie uderzać jak krople deszczu. Wsiąkają we mnie jak lekarstwo, obmywają z kurzu smutków, nagromadzonych w okresie lenistwa. Rejestruję...i jak głupek, zawsze pierwszy raz ,choć już tysiąc razy, odkrywam że można się cieszyć, chociażby z tego, że nie gniję w mogile lub nie dyndam na drzewie, jak przeżarty grzybem owoc, obsuszony liść.

***

scena rodzajowa, obiekt z elementami olejnymi na płótnie, rok 2007

***

Wrzosowisko

     Wrzosy kwitną a lato ucieka. Złapałam chyba ostatnie gorące promyki, żeby jeszcze pojawić się w tej sukience i z tym koszyczkiem. Sukienkę dorwałam na tzw. ciuszkach. Ktoś ją oddał, bo chyba zrezygnował. Sukienka była ewidentnie szyta na miarę i nieskończona, więc ją nabyłam i skończyłam. Ma kolor bladego wrzosu, w białe kropki i retro fason. Koszyczek który tu mam, to jeden z obrazków mojego dzieciństwa. Chodziła z nim moja babcia i moja mama. Ja go troszkę ukwieciłam i wymieniłam uszka na skórzane, bo słomiane się połamały. Uwielbiam paletę fioletów, to moja kolorystyczna miłość i zawsze chętnie się otaczam tym kolorem. Ażurowe buciki to moje ślubne pantofelki, kupione za grosze w realu. Tak się złożyło, że moje kosmiczne i kosmicznie drogie buty kupione parę miesięcy przed ślubem i schowane w pudełeczku, zakwitły na szwach przebrzydłymi plamami i trzeba było je zwrócić. Parę dni przed ślubem udało mi się kupić te koroneczki. Parę tygodni później przecenili je na 15 zł i zakupiłam jeszcze czarną wersję.

    Zdjęcia kreacji są nieco ocenzurowane, bo jak człowiek jest skulony i popuchnięty to źle wychodzi na zdjęciach....

***
czarne źdźbło
rozpuszczone ogniem w łzę
wiruje przez ciało
zabierając sen

jak smak Brazylii
białym skrzydłem przez niebo
z sercem w ziarenku
powagą unosi
aromat przez pokój
smutny samotnością

na moście przez ciało
kroczek ścierpnięty
by nie puścić się ziemi
jak na jesieni
liście gałęzi
***

  tomik poezji, książka artystyczna, rok 2004

 ***

Łąka na łące

     Czasami mnie korci żeby zrobić "klik" i "delete" na wszystko i z jakiegoś powodu tego nie robię. Nigdy nie spaliłam żadnego obrazu, wiersza, pamiętnika. Może w głębi serca ciągle chce mi się żyć, tylko na ramionach siedzi mi jakiś zły duch. Nie przypominam sobie jednak, żebym miała kogoś na sumieniu, żeby ktoś kochał mnie na zabój, albo żebym zapraszała do siebie zaświaty. Kto tak bardzo mógł mnie znienawidzić, że zabrał mi wiarę we wszystko? Czy możliwe że ja sama, tak mocno siebie nienawidzę, że targam się na swoje osiągnięcia jak na najgorszą chorobę, że trzymam pod kluczem awaryjne wyjście z woreczkiem cukierków i listem pożegnalnym......................?

 sukienka sh, buty, torba allegro, pierścionek targowisko w Kazimierzu

***

 autoportret ,fotografia analogowa, rok 2002

***