Wiśniowa teczka na wiosnę

  Tego, że nareszcie idzie wiosna, nie trzeba chyba ogłaszać. Futro wcisnęłam już w kąt szafy, a najlepiej to wyniosę je na strych, choć tam mogłoby się stać pożywką dla intruzów małej maści, niech więc zostanie w szafie, może za rok jeszcze się w nie wcisnę. Bocian i przebiśniegi to nie wszystkie zjawiska wiosenne jakie mnie otoczyły, pod domem walczy pączek krokusa, na ogródek przyleciał Dudek, a spod parapetu zaczęły wychodzić mrówki. Tak, życie zaczyna się budzić.

    Inni zrzucają kilogramy na wiosnę, a ja dietę zarzuciłam. Niestety, nie potrafię schudnąć, nie potrafię nie jeść słodyczy, nawet dietetyk nie dał rady, więc...staram się zaakceptować swoją wielką nogę i gadający pępek i jakoś żyć. Przyjęłam pozycję noszenia worka za tyłek, legginsów i ciężkich butów. Na razie to nie problem, gorzej będzie latem, ale do lata daleko, może spóźni się tak jak wiosna.

   Nowy nabytek to wiśniowa teczka, od paru dni nieodłączny nosiciel moich rzeczy podręcznych, wbrew pozorom bardzo pojemny.

Fioletowy patchwork

    Malarska plątanina odcieni fioletów, przepełniona impulsami z przeszłości leży na moim łóżku i przykrywa pościel w polne kwiaty, która miała zwiastować wiosnę... Moja nowa narzuta, to moje wspomnienia, skrawki materiałów, z których każdy o czymś przypomina. Szczególnie sentymentalny stosunek mam do tych fragmentów, które kojarzę z dzieciństwem, z moją babcią, z którą 10 lat temu zaczęłam ją szyć. Przedłużająca się zima skłoniła mnie do jej skończenia...

... i jak co roku troszkę pisankowych wariacji:

Powroty z zaświatów

    Zima troszkę nam się zjesienniła. Zjesienniona zima momentami zaczyna przypominać wiosnę, kiedy mocniej zaświeci słońce.To już podobno niedługo. Ja czuję to w powietrzu, kiedy nocą wypuszczam psa na ogród. Wtedy lekki wiatr ma już ten specyficzny zapach. Zapach roślin, które wychylają się spod ziemnego kożucha. Zapach pączków drzew, które szykują się do opuszczenia mechatych łupinek. Zapach wilgoci, która przestaje zamarzać...Do tego, w trakcie dnia przychodzi moment, kiedy zaczynają śpiewać ptaki w tak wyjątkowy sposób, że nie da się tego z niczym pomylić. 

    Lubię ten stan przebudzenia...Lubię ten żywy odcień zieleni. Lubię kiedy ogród pokrywa się miękkimi krążkami kwitnącej śliwki, jak cała huczy od pyłkowej imprezki. Jak podróżnik przemierzam rabatki wypatrując starych znajomych. Niektórzy są wciąż w tym samym miejscu, co rok. Uwielbiam moment, kiedy wsiadam na rower i jadę w pewne miejsce skryte wśród starych drzew, które porośnięte jest gigantyczną powierzchnią drobniutkich fiołków. Słucham jak śpiewa wysokie napięcie, a za wałami podglądam roztopowe jezioro. 

...a przede wszystkim chowam futro w najciemniejszy kąt szafy, przestaję chorować i witam się z życiem, które wraca z zaświatów...

 ***

Szelki i skrzydła na gumce

   

      Zwyczajny człowiek ze skrzydłami na gumce zaczął ostatnio porządkować myśli. Okazało się, że jest szczęśliwy, że wychyla lekko głowę nad linię poziomu morza i zapisuje ważne sprawy w kalendarzu.Trochę maluje, trochę się leczy i trochę chudnie. Odświeża kontakty, pamięta...

      Szelki zawsze mi się podobały, ale nigdy ich nie nosiłam, bo wstydziłam się nosić spodnie nad a nie pod...do czasu jak nie kupiłam trochę za dużych spodni...

                              Może nie ubieram się najlepiej, ale ściany maluję całkiem fajnie;)

Pandemon, czyli ja i moja babcia...

     Pandemon to sweter, być może pomysł na całą kolekcję demonicznych tworów, bo już zaczęłam realizować kolejny pomysł. Swojego czasu moja babcia wydziergała dla mnie cały zastęp swetrów, szalików, przepasek, czapek, sukienek i spódniczek. Ulegały one przeróbkom niemal cały czas. To co mi zostało już nie zmienia swoich form, chyba że ja się do tego przyczynię. Ten sweter wpadł mi w ręce niedawno. Zawieruszył się gdzieś w trakcie przeprowadzki i zimował długo u rodziców. Nic szczególnego, asymetryczny czarny sweter z golfem, ale już od dłuższego czasu marzył mi się strzępiasty dziwoląg. Na bazie tego swetra i z gotowych elementów pociętych i połączonych ze sobą powstał Pandemon. Oto on:

 

 

a w nagrodę kaloryczny demon w nieco przyjemniejszej szacie;)

"Strych zły"

     Świat wkoło znowu udaje że jest niewinny. Pod płaszczykiem migoczących gwiazdek i ciszy chowają się demony śmierci. Pod białym dachem, chłodną łuską z ceramiki, szklanym puchem, szkieletem z martwych drzew schował się tuptuś z czterema łapkami. Ma ogonek jak sznureczek, ma dwa ślepka, mały nosek, sierść jak jesień. Jego schronienie już nie jest bezpieczne, bo wczorajszej nocy przemaszerował mi kilka razy nad głową, zostawiając w ścianie dźwięki swoich śladów. Przetestował lampki na choinkę, kilka ozdób i zapewne parę rzeczy, o których jeszcze nie wiem, zamieniając je w małe, bezużyteczne fragmenty. Obawiam się, że może już nie żyć. Co za paradoks, intruz i bezbronny szukający schronienia w jednym. Taki mały "Strych zły", bo zaraz ktoś tam straci życie lub już stracił, a ja staję się mordercą we własnym domu...

    Do domu przybył jeszcze jeden gość, tym razem proszony i zostanie na dłużej...

    ...a na wyprzedażach można kupić nie tylko ciuchy:)

Niedźwiedź i skórka pomarańczowa

Zaczynam od nowa. Wielkodusznie pogodziłam się ze stratą pewnych rzeczy. Chociaż, spodziewam się że jeszcze niejednokrotnie odczuję pod klatką mały kocioł. Znowu zaszywam się w moim pracowniczym kącie, który ostatnio nasiąka zapachem terpentyny, bo ktoś zażyczył sobie niebieski rower. Też bym sobie zażyczyła, ale taki na który będę mogła sobie wsiąść i zwiedzić muzeum budzącej się do życia przyrody. Ciągle sobie powtarzam że już zaraz będzie marzec, a marzec to wiosna. Tymczasem znowu ziemia ściągnęła skórę, a ja musiałam z płaszczyka przerzucić się na futro. Futro zostało wchłonięte do szafy dawno temu, bo rozmiar dziecięcy przestał mnie obejmować, ale o dziwo, znowu się w nie mieszczę i korzystam z jego ciepłoty. Mimo że to sztuczne futro, całkiem fajnie grzeje i nie jęczy. Buty też trzeba było założyć z futrem.

Miałam troszkę muzyczne dni. Zaliczyłam koncert Slasha, dostałam walentynkę w postaci płyty Cradle Of Filth oraz koncertu Slasha na dvd i zaliczyłam klubowy Tribute to Deep Purple. Odmłodniałam, postrzępiłam włosy i nadwyrężyłam kark. Dalej walczę z nadwagą i mam miesiąc na zrzucenie 3 kg...Póki co, chowam się w futrze, na nogach ukrywam skórkę pomarańczową i wyglądam jak niedźwiedź.